De missers van....

Jan Bransen

Ook bij een hoogleraar Filosofie van de gedragswetenschappen gaat er wel eens iets mis. Kijk en lees mee met een aantal blunders van het hoofd van het Radboud Teaching and Learning Centre.

Woordaantal Ik was gevraagd om een inleidend hoofdstuk te schrijven bij een bundel. Afspraak, na wat heen en weer mailen: deadline vóór Pasen en lengte 5000 woorden. Ik had de tekst inderdaad gereed op vrijdag 2 april, maar heb de hele tijd gewerkt met in mijn hoofd het idee dat de tekst 7000 woorden lang mocht zijn. Het waren er 7500 geworden. Dit leek me acceptabel, tot ik vlak voor verzending nog even de afspraak nakeek. Oeps… 2500 woorden te lang. Ik heb toch maar de lange versie opgestuurd met de belofte dat ik tijdens de paasdagen wil gaan inkorten. Tussenstand: de redactie is erg blij met mijn tekst (die ze prachtig vinden) en ze gaan met elkaar kijken of ze ruimte hebben voor deze veel te lange tekst.

Van geen kwaad bewust Lang geleden, in de begintijd van internet, toen ik thuis met een modem moest inbellen en dan de telefoon niet kon gebruiken. Ik was vergeten dat ik bij een eindexamen (dat was toen nog iets dat leek op een promotie, met 3 kwartier vragen stellen en beantwoorden) moest zijn om vragen te stellen en was eindeloos iets op internet aan het zoeken. Niet eens iets belangrijks; ik geloof zelfs niet eens iets dat met mijn werk te maken had. De zaal zat vol, de kandidaat zat klaar, de voorzitter kon mij met geen mogelijkheid bereiken. En ik zat thuis, me van geen kwaad bewust.

Op sollicitatiegesprek Nog langer geleden. Mijn eerste sollicitatiegesprek, als student, een bijbaantje als telefonist bij een bejaardentehuis. Om 11 uur. Maar ik…, ik versliep me. Ik kwam pas om kwart over elf aan, met een slaperig hoofd. Ik had het geluk dat ze maar twee kandidaten hadden uitgenodigd en dat die andere ’s ochtends had afgezegd. Toen hebben me toch maar aangenomen. Ze vonden het typisch studentengedrag.

Verkeerde trein Ik ben een keer in de verkeerde trein gestapt op weg naar een webinar in een studio in Eindhoven. Mijn vrouw kwam toen vliegensvlug de auto brengen naar het eerste station waar ik uit kon stappen. Ik had 5 minuten overstap in Utrecht CS, zelfde perron, spoor 18 trein naar Eindhoven, spoor 19 trein naar Nijmegen. Mooi even tijd om koffie te halen bij de kiosk, in die 5 minuten. Oh, daar kwam de trein al binnenrijden, dus even opschieten, koffie gepakt en hup de trein in gesneld. Bij wegrijden zag ik op het scherm naast de deur: eerstvolgende station Veenendaal-de Klomp. Oh, oh, foute boel. Maar misschien staat het daar fout, de trein leek immers rechts aan te houden, richting het zuiden…. Oh, nee, toch afbuigen richting het oosten. Gauw weer m’n vrouw gebeld. Leek de schade het meest te beperken als zij met de auto naar Veenendaal zou kunnen komen (10 minuten van ons huis). En, ja, gelukkig had ze even tijd, de schat.